Project ’12’ ‘University’

ข้อแนะนำในการดู ’12’ คือ “อ่านข้อความเหล่านี้พร้อมกับภาพโดยเมื่อตัวอักษรนำขึ้นมา คุณก็สามารถอ่านข้อความในหัวข้อนั้นได้เลย ผมได้เว้นเวลาไว้มากพอให้คุณอ่านจบก่อนจะเปลี่ยนภาพไป”

‘12’ คือชื่อโปรเจ็คที่ผมได้แรงบันดาลใจมาจากหนังยาวเรื่องแรกของผู้กำกับที่ชื่อนวพล อย่าง ‘36’ ผมตั้งใจตั้งกล้อง VDO ไว้นิ่งๆเพื่อที่ให้ผู้ที่เสพงานชิ้นนี้ ได้รับรู้บรรยากาศรอบๆตัวผมระหว่างถ่ายภาพ พื้นที่ในความทรงจำของผมทั้ง 12 ภาพ ผ่านกล้อง Yashica – A

‘Friend’ บริเวณลานกิจกรรมนักศึกษาคือที่แรกที่เลือกถ่าย สมัยเรียนผมขลุกตัวอยู่ที่นี้เผลอๆใช้เวลามากกว่าห้องเรียนเสียด้วยซ้ำ การที่เป็นเด็กกิจกรรมผมจึงได้พบเพื่อนใหม่ตลอดทั้ง 4 ปี ผมไม่ได้ผ่านไปผ่านมาในสถานที่แห่งนี้เพียงแค่ ปีการศึกษาที่ 1 เทอม 1 เท่านั้น ส่วนที่เหลืออีก 5 ภาคการศึกษาที่นี่คือที่ ที่ทุกคนจะหาผมพบเสมอ

‘Radio Station’ เบื้องหลังประตูเหล็กสีเทาน้อยคนจะรู้ว่ามันคือ สถานีวิทยุแห่งแรกของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ (ความจริงมันคือเสียงตามสาย) การควบคุมเสียงในโรงอาหารทั้งหมดอยู่ในห้องนี้ ผมต้องแบกเครื่องควบคุมเสียง (Mixer) ไปกลับทุกวันเพื่อที่จะได้จัดรายการที่นี้  แต่เมื่อเราทำมันอยู่ ปีกว่าๆ ก็เลิกทำเพราะที่คณะผมทำวิทยุจริงๆ แล้วผมก็ยกมือขอรับผิดชอบมันจนเรียนจบ

‘Stage’ ความสงสัยคงเกิดขึ้นกับทุกคนว่าภาพสนามกีฬาแห่งนี้ทำไมผมถึงเรียกมันว่าเวที เพราะว่ามันเป็นเวทีของผมจริงๆ น้อยครั้งที่เราจะได้เป็นผู้ดำเนินรายการบนสนามกีฬาของทั้ง 13 คณะกับอีกหนึ่งวิทยาเขต ในหนึ่งปีจะมีสักครั้งตามวาระแห่งการแข่งขันกีฬา

‘Stage’ (เวที) ซ้ำ ผมจำไม่ได้ว่าถ่ายหรือยังเลยถ่ายซ้ำมันอีกรอบ

‘Viewpoint’ หากมีคนถามผมว่าจุดไหนคือจุดที่สวยที่สุดในมหาวิทยาลัยของผม ผมจะแนะนำให้เดินไปดูบริเวณทางเข้าหน้ามหาวิทยาลัย ถนนสายนี้จะทอดยาวตอนรับผู้มาเยือนด้วยต้นไม้และความร่มรื่น

‘landmark’  ลานบัวเหล็ก กลายเป็นจุดนัดพบของใครต่อใคร ช่วงรับปริญญา บัวเหล็กต้องยืนเก็กท่าจนเมื่อยตุ้มเพราะเหล่าบัณฑิตและญาติอยากให้มีเขาอยู่ในเฟรมทั้งนั้น บัวเหล็กเปรียบเสมือนตัวแทนของพวกเราราชมงคล สำหรับผมแล้ว บัวเหล็กคือตัวแทนของการเข้าเรียนที่นี้ เมื่อเรียนจบออกไป เราต่างหวังว่าเราจะเป็นบัวที่พ้นจากโคลนตม

‘Privet look’ ผมคิดว่าผมมองคณะจากมุมนี้สวยสุด ต้นไม้ที่เปรียบเสมือนเส้นนำสายตาชี้ชวนให้มองไปที่คณะเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน สำหรับคนที่เดินมาคณะบ่อยๆอย่างผม เส้นทางลัดเดินเท้าจาก บริหารลัดเข้า คหกรรมผ่านศิลปกรรมจะมาเจอถนนเส้นนี้ พอเราเดินเข้าไป เราจะค่อยๆเห็นคณะชัดเจนขึ้น

‘life Studio’ ตั้งแต่วันแรกที่เราเข้ามาที่นี่ จนวันสุดท้ายที่เรียนจบจนถึงกลับมารับปริญญา Studio 1 คือที่ ที่เราต้องนั่งยืน เดิน นอน ก่อนจะผ่านช่วงเวลาสำคัญของชีวิต

‘workshop’ จากสตู 1 มาถึงสตูเล็กๆอย่าง 2-3 เราใช้ที่นี่เรียนจัดแสงและวิชาถ่ายทำรายการโทรทัศน์ มันเหมือนสถานที่เพราะบ่มประสบการณ์ ถึงแม้ปัจจุบันสาขาวิทยุและโทรทัศน์ของเราจะมีสตูเป็นของตัวเองแล้ว แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ (ถึงเกรดจะไม่ค่อยดี)

‘upgrade’ 10 กว่าปี คือเวลาที่คณะเราเริ่มเปิดทำการอาจจะบวกลบนิดหน่อย รุ่นของผมคือรุ่น 4 (ปีการศึกษา 46) เวลามันพาการเปลี่ยนแปลงมาเสมอๆขึ้นอยู่กับว่าดีขึ้นหรือแย่ลงแค่นั้น

‘relax’  นี่คือมุมที่อยู่หลังคณะในช่วงเวลาที่ผมอยู่ คลองแห่งนี้ยังใสสะอาดมีปลาว่ายไปมาให้เราเห็นบ้างแต่วันนี้มันต่างออกไปมากทีเดียว ผมนั่งที่นี้พร้อมอ่านหนังสือเหมือนเช่นวันวาน ที่แห่งนี้บางทีมันเป็นสนามฟุตบอลบางครั้งเป็นที่รับน้อง และสำหรับผมมันคือมุมที่ผ่อนคลายที่สุดตลอดเวลา 4 ปี ที่เรียนอยู่ การใช้ชีวิตวัยรุ่นมันวุ่นวายไม่น้อยแต่สิ่งที่มันมีมากกว่าจริงๆ คือความสุขที่เราได้ จากสิ่งที่เราเรียกว่า ‘มหาลัย’

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s